باغ صد گل

جاده های بی انتها

دوست دارم برانم

تا پایان زمین

تا فرو نشست خورشید

شیشه های خورد شده

                       در انعکاس آب

قطرات پاشیده ی خون

برگ های پاییزی را رنگ زده اند

درختان صف کشیده

                       در انتظار مسافری خسته

جاده ها

لطافت دست های تو را چیدند

حس نوازش

             زخمی دست تو شد

می رانم

تا افق بی انتها

جایی که در تابلوی نقاشی من

جز خطی بیش نیست

صدای باد

در حفره های پر پیچ و خم گوشم

                                  صدایی تهی ست

بارش ابر

سایه ی مرا شست و برد

زمین محدود

جاده ی یک طرفه

می رانم

تا جنگل های انبوه دلم

آن جا که جاده ی بن بست

علامت خطر را نمی شناسد

و سفر جاری ست

تو را که گم شده ای

روی جاده می گذارم

برایت دست تکان می دهم

دوباره دور می شوی

دوباره گم می شوی

جاده را حمل می کنم

درختان صف کشیده

در انتظار مسافری خسته