باغ صد گل

وقتی فکر می کنم
به چشم ها
به روزها
وبادهای جهان که وارونه می چرخند
می بینم چقدر آشناست
دوربینی که در دست توست
وزاویه ای که من نیستم
ودیواری که باد کوچانده اش
شک می کنم
به ابرها با حجم های زیاد
به لحظه هایی که نمی گذرند
به عکس هایی که همه را در خود جای داده اند
به تو
که در مرکز بادهای وارونه ای

تارا /تیر ماه نودویک