باغ صد گل

مردان فاتح

           ازصید

               تور می آورند

چه بی تابم

برای پلنگ در بلندی

برای تو

که در دریا می مانی

برای سنگ رها شده

از چله ی تیر کمان

چه بی تابم

برای شکار زخمی

تپیده در خون سرد شده ی خود

که یک باره 

گم می شود

برای زنی تپیده در توده ی سیاه

که آذین می بندد خود را 

دست هایش را 

وکوک می زند خود را 

                       به شب

چه بی تابم

برای حقیقت گمشده

که در خانه های توری 

                         صید می شود